De onderhandelingen in verband met de “grote” staatshervorming lopen spaak op de herfinanciering van het Brussels Gewest, dat 500 miljoen federale subsidies meer eist voor het dempen van zijn begrotingstekort.

Waarom dit tekort?

In de eerste plaats omdat het Gewest veel geld doorsluist naar de 19 baronieën die, op die manier, hun eigen belastingen laag kunnen houden. Maar het heeft ook te weinig inkomsten doordat het te sterk afhankelijk is van de heffing van successie- en registratierechten. Deze zijn wegens de crisis sterk teruggelopen, maar dat is een tijdelijk probleem.

Maar de subsidiëring door het federale niveau hangt te veel van de inkomstenbelastingen af. De opbrengst ervan is sterk achteruitgegaan ingevolge de verpaupering van de Brusselse bevolking. Dat is te wijten aan de invoer “sans frontières” van laaggeschoolden uit niet-EU-landen, die geen job vinden en dus in de uitkeringseconomie terecht komen.

Het Brussels Gewest eist deze 500 miljoen, bovenop de riante bevoordeling die het nu al vanwege het federale niveau geniet, onder meer via de “Beliris”- kredieten. Deze zouden dienen om de lasten, die voortspruiten uit de specifieke taken van Brussel als hoofdstad, te compenseren. Ze worden echter doorlopend gebruikt voor gewone gemeentelijke uitgaven, die vaak ook dienen om politieke vriendjes aan de slag te helpen.

Beter bestuur

Maar beter bestuur zou ook de uitgaven kunnen verminderen. Daarvoor is dan wel een INTERNE GEWESTVORMING nodig. In de eerste plaats door een herschikking van de bevoegdheden tussen het gemeentelijke en het gewestelijk niveau. Meer moet naar het Gewest gaan, onder meer door afschaffing van de intercommunales. Deze dienen vooral om cumulaties toe te laten. “Ça grouille”! Ze laten geen democratische controle toe. Afschaffen dus.

Sommigen ijveren voor de eenmaking van de 19 gemeenten. De (PS)-voorzitter van de Vereniging van Brusselse Steden en Gemeenten is tegen omdat, zo zegt hij toch, de gemeente dichter bij de burger staat. Maar een gemeente van 20.000 tot 30.000 inwoners, staat die wel zo dicht bij de burger? Ware het niet beter het Antwerpse voorbeeld van districtsraden te volgen?

Oneigen uitgaven

Het Brussels Gewest doet ook ONEIGEN UITGAVEN. Zo besteedt het 250 miljoen voor  zaken waarvoor in feite de Gemeenschappen bevoegd zijn.

“Schuld van de pendelaars”,

zeggen de Brusselse politici ingevolge bijkomende uitgaven voor brandweer, openbaar stadsvervoer, enz. Maar die bijkomende kost is beperkt. En waarom vordert Brussel, zoals in Parijs gebeurt, dit tekort van de MIVB, dat hieruit voortspruit, niet na op de bedrijven, die deze kosten veroorzaken, door een contributiebelasting, door een heffing op de uitbetaalde lonen? Deze bijkomende uitgaven, die voor een groot deel het gevolg is van de hoofdstedelijke rol die Brussel speelt, brengt trouwens ook bijkomende inkomsten op.

Taalrechten van Brusselse Vlamingen …

… staan niet op het menu van de onderhandelingen. Ze worden nochtans al sedert een halve eeuw verkracht. Het VVO wil dat hieraan een einde komt. Daarvoor is het nodig dat alle Gemeenschapsbevoegdheden in Brussel worden overgedragen aan de Gemeenschappen / Gemeenschapscommissies. Dat betekent ook de ganse welzijnssector, met inbegrip van de OCMW ’s. De daaruit voortvloeiende uitgaven moeten worden gedragen door elk van beide Gemeenschappen.

300 miljoen VLAAMS GEMEENSCHAPSGELD voor Brusselse Vlamingen

Het VVO pleit ook voor een bijkomend krediet van de Vlaamse Gemeenschap ten beloop van 300 miljoen voor de Brusselse Vlamingen. In de eerste plaats voor meer en beter onderwijs, meer bepaald om de aangroei van het aantal kinderen op te vangen. Het kan eveneens helpen om de kwaliteit van het onderwijs op hetzelfde peil te brengen als in de rest van Vlaanderen. Hiervoor is ondermeer ook een betere verloning van de leerkrachten nodig, wat tot nog toe door Minister Pascal Smet wordt geweigerd.

De voorstellen van Di Rupo beantwoorden helemaal niet aan de Copernicaanse revolutie door de Vlaamse kiezers geëist op 13 juni. Daarenboven, met hun eis aan de N-VA om toegevingen te doen bewijzen de Franstaligen dat ze nog steeds niet hebben begrepen dat de N-VA al een MEGA-TOEGEVING heeft gedaan, met name, dat zij bereid is België nog voor een tijd te laten voortbestaan.

Di Rupo gaat voor een “Copernicaanse revolutie”  … zegt hij.

 Laat ons lachen. De man heeft blijkbaar nog steeds niet begrepen, - of doet hij maar alsof ? -  dat de meerderheid van de Vlaamse kiezers zich op 13 juni ll. voor een ECHTE  revolutie in het – eventueel – verder samenleven van de twee grote taalgemeenschapen heeft uitgesproken, of op zijn minst toch voor een staatsstructuur, waarbij het zwaartepunt van de bevoegdheden, ook inzake fiscaliteit, bij de deelstaten berust, d.w.z., bij de Gemeenschappen en Gewesten.

Van Franstalige zijde, maar ook door sommige Vlaamse partijen, en vooral ook in de media, wordt betoogd dat het voorstel Di Rupo daaraan beantwoordt. Grote nonsens, HET ZWAARTEPUNT LIGT EN BLIJFT LIGGEN OP FEDERAAL NIVEAU !

Er met cijfers gegoocheld. Het federaal niveau zou nog slechts instaan voor bevoegdheden, waarvoor de uitgaven 15 miljard zouden belopen, terwijl deze van de deelstaten 53 miljard zouden waard zijn. De gehanteerde logica zit echter zwaar fout. Om tot dat resultaat te komen, zwijgt men over de uitgaven in de sociale zekerheid. In werkelijkheid behoudt de federatie nog ongeveer 92 miljard:  65 miljard voor de sociale zekerheid  en 28,5 miljard voor de rest, waarvan 13,5 miljard voor schuldrente. Dus blijft het federale niveau bevoegd voor 80 miljard en de deelstaten slechts voor 53 miljard. Of een  62/38 -verhouding.

Het is wel zo dat de federatie de rente op haar schulden moet blijven betalen, maar dat een responsabilisering van elk niveau inhoudt dat voortaan ook in dat elk van hen zelf de nieuwe schulden, die samenhangen met hun bevoegdheden, moeten aangaan en zij dus ook voor de daarop verschuldigde rente zullen moeten opdraaien

Geen homogene bevoegdheidspakketten

Bovendien hevelt het voorstel Di Rupo alleen maar hier en daar een stukje bevoegdheid over. Dat is de fouten van de staatshervormingen Martens en Dehaene overdoen. Zulks laat geen behoorlijk bestuur toe en brengt onnodige administratieve onkosten, maar ook voortdurend moeizaam overleg tussen het federale niveau en de Gemeenschappen/Gewesten met zich mee. In feite wil Di Rupo het federale niveau nog steeds de mogelijkheid bieden het “eigen” beleid van een Gemeenschap of een Gewest te blokkeren.

De N-VA toegeving

Ook “N-VA moet nu toegevingen doen”, zo wordt van Franstalige zijde betoogd. Uit die eis blijkt dat onze francofone buren nog steeds niet hebben begrepen wat er zich in werkelijkheid voordoet. De N-VA heeft van in de beginne al EEN MEGA-TOEGEVING gedaan, met name, dat zij als partij bereid is België nog voor een tijd te laten voortbestaan. Op 13 juni heeft de helft van de Vlaamse kiezers nochtans gestemd voor partijen, die de onafhankelijkheid van Vlaanderen beogen. Gezien de onwil van de Franstaligen om een echte “Copernicaanse revolutie” te verwezenlijken, kan men alleen paar pessimistisch zijn over de aan gang zijnde onderhandelingen.

Artikel 35 van de grondwet

Drieledige GEWESTvorming was een eis van de Franstalige partijen. Het VVO dringt er op aan dat de Vlaamse partijen deze eis van de Franstaligen overnemen. Reeds 16 jaar zegt de Grondwet in zijn artikel 35 dat het Parlement moet bepalen welke plaatsgebonden bevoegdheden nog tot de federale behoren; 16 jaar lang weigert het parlement deze grondwettelijke opdracht uit te voeren.

Daarom eist het VVO dat de Vlaamse partijen NU bij de federale Kamer een wetsvoorstel indienen tot uitvoering van dit artikel 35 en dat zij in dit voorstel bepalen dat het federale niveau in plaatsgebonden materies geen enkele bevoegdheid meer heeft.

De democratisch verkozen parlementsleden mogen het initiatief daartoe niet overlaten aan de partijen, in dewelke de wil van de kiezer maar al te dikwijls wordt ontkracht door enkele machtsbonzen, die steeds zichzelf coöpteren en daardoor in feite elke democratische legitimiteit missen.

De slogan van Di Rupo dat niemand er armer mag van  worden is extreem-populistisch. ALLE niveaus en alle stelsels moeten worden geresponsabiliseerd, de federatie, de deelstaten maar ook de provincies en de gemeenten, alsook de stelsels van ziekteverzekering, werkloosheid enz. NO REPRENSENTATION WITHOUT TAXATION !

Comediant Di Rupo

Di Rupo speelde een franse koleire  toen De Wever de herziening van de wet van 1989 op de financiering van de Gemeenschappen en Gewesten op tafel legde. Toch wel verwonderlijk daar alle franstalige partijen sinds lang hebben gesteld dat een overheveling van bevoegdheden niet kan zonder bijkomend geld voor de deelstaten.

Meer nog, Di Rupo had zelf reeds tevoren een voorstel van herfinanciering op tafel gelegd. Maar dit zou wel een bijkomende transfer van noord naar zuid van meer dan 1 miljard tot gevolg hebben gehad : “timeo Di Rupo et donas ferentes”…

 Een tekort van 25 miljard

” Et alors” lijkt hij te zeggen. Het is toch wel verwonderlijk dat de onderhandelaars doen alsof er niet een veralgemeende bezuiniging/belastingverhoging moet komen om het enorme tekort van de overheidsbegrotingen aan te zuiveren en de schuld terug te brengen tot onder de 80% van het BNP. De slogan van Di Rupo dat niemand er armer mag van  worden is dan ook extreem-populistisch.

Daarom moeten ALLE niveaus en alle stelsels worden geresponsabiliseerd, de federatie, de deelstaten maar ook de provincies en de gemeenten, alsook de stelsels van ziekteverzekering, werkloosheid enz. Wij draaien een beroemde slogan om : NO REPRENSENTATION WITHOUT TAXATION !

Bovendien is het nuttig de belastingbetaler aan te tonen waar elke  euro van zijn belastingen naar toe gaat, dat zal de belastingen legitimeren. Dat betekent dat de belasting zoveel mogelijk een RETRIBUTIEbelasting moet worden. Wij stellen als voorbeeld de belastingheffing op motorbrandstof in de VS. Zowel de staten als de federatie heffen zulke belasting omdat de staten instaan voor de kosten van de wegen binnen de perken van  hun staat maar de Federatie voor de Interstates, die de ganse VS doorkruisen. Telkens wordt de opbrengst ervan gestort in een apart fonds, dat instaat voor specifiek wegenonderhoud.

 Bestaande financieringswet is BIJZONDER slecht

De verdeling tussen Gemeenschappen en Gewesten wordt in dit land helemaal verkeerd berekend en moest dan ook, op aandringen van de franstalige partijen overigens, reeds meer dan eens worden aangepast. Nu nog geven het Waalse en het Brusselse Gewest heel wat geld uit, vooral voor onderwijs, waarvoor zij wettelijk niet bevoegd zijn. Voor Brussel bedraagt dit 250 miljoen alhoewel juist dat gewest moord en brand schreeuwt omdat het zogenaamd geld te kort komt, maar alles wat ze vast krijgen gaat dan wel alleen naar franstalig onderwijs…

De financiering van de Gewesten berust trouwens voor een groot deel op een aandeel in de federaal geïnde inkomstenbelasting, zo bijvoorbeeld wordt het onderhoud van de wegen gefinancierd. Het zou rationeler zijn de kost ervan rechtstreeks te laten financieren door de opbrengst van de accijns op benzine en diesel.

Indien, zoals wij bepleiten, de bevoegdheid inzake economie en tewerkstelling volledig wordt overgedragen aan de Gewesten dan is het aangewezen deze bevoegdheden te financieren door de bijdragen voor werkloosheid en pensioenen en door de vennootschapsbelasting.

Hetzelfde principe geldt voor de financiering van de kosten van de ziekteverzekering. Daarvoor komen in aanmerking de belasting op alcohol en  tabak producten die een deel van de kosten van deze verzekering veroorzaken. Ook hier zou aanspraak moeten kunnen gemaakt worden op de opbrengst van de belasting op motorbrandstof in de mate dat ook het verkeer een deel van die kosten veroorzaakt.

21 jaar Brussels Gewest = 21 jaar taalwetsovertreding .

Naar aanleiding van de viering van het 21-jarig bestaan van het Brussels Gewest op 9 mei ll., verklaarde zijn Minister-president Picqué, die graag het masker van de ‘vriendelijke’ Franstalige opzet, dat Franstaligen en Nederlandstaligen in de 19 gemeenten van Brussel harmonisch samenleven. Niets is minder waar : de 47 jaar oude taalwet wordt in Brussel-19 niet toegepast door de Franstalige meerderheid. Nog steeds werven de gemeenten ééntaligen aan, praktisch uitsluitend Franstaligen. Een flagrante overtreding van de taalwetgeving.

Die aanwervingen worden door de voogdijminister van de gemeenten, en dat is Picqué zelf, niet verbroken. Zodoende kunnen de Nederlandstalige Brusselaars en, desgevallend de Nederlandstalige pendelaars en bezoekers, niet in hun eigen taal terecht bij die diensten. Uiteindelijk leven zij onder een soort ‘dhimmistatuut’, opgelegd door een  Franstalige meerderheid.

De Nederlandstalige Brusselaar bekomt  alzo NIET de dienstverlening in EIGEN taal waarop hij recht heeft. In de meest ergerlijke vorm komt deze wederrechtelijke behandeling tot uiting waar zijn gezondheid en zijn leven op het spel staan, onder andere, bij de medische hulpverlening.

Op klacht van het VVO heeft de Vaste Commissie voor Taaltoezicht bepaald dat ook de personeelsleden,  betrokken  bij de urgente medische dienstverlening, tweetalig moeten zijn. Dat geldt dus ook voor de desbetreffende personeelsleden van de 3 ééntalige in Brussel gevestigde universitaire ziekenhuizen. Maar van de toepassing van deze al 10 jaar oude richtlijn is niet veel in huis gekomen !

Brandweer ook in de brand ?

Bij de oprichting van het Brussels Gewest in 1988 werd voor het personeel van het Gewest een afwijking voorzien van de door de taalwet opgelegde tweetaligheid. Het ingeroepen excuus was dat veel van die ambtenaren zouden overkomen van centrale diensten, waar ze slechts  ééntalig moesten zijn. Dat excuus gold zeker niet voor de brandweerlieden, die tot de op dat ogenblik nog niet opgeheven agglomeratieraad behoorden en  tweetalig moesten zijn. Voortaan dienden voor het brandweerkorps taalkaders uitgevaardigd. Dat gebeurde, maar elk nieuw taalkaderbesluit werd door de Raad van State verbroken.

Nu wil de bevoegde staatssecretaris van het Brussels gewest, Doulkeridis (ECOLO), dat de taalwet zelf het percentage betrekkingen per taalrol toekent. Een dergelijke bepaling lost het acute probleem van de taalkennis van het personeel niet op bij een oproep om een brand te blussen . Hoe kan een ééntalige brandweerman verstaan wat een anderstalige bewoner hem tracht diets te maken. Eentalige brandweerlieden en dienstverlening in beide landstalen zou alleen kunnen mits een inzet van 2 ééntalige ploegen. De enige volwaardige oplossing is dat die afwijking van de oorspronkelijke taalwet wordt opgeheven en dat de TWEETALIGHEID VAN HET PERSONEEL terug wordt ingevoerd.

Het VVO verwondert er zich trouwens over dat de Vlaamse regering ter zake passief blijft, terwijl haar regeerakkoord toch bepaalt dat zij ACTIEF de Vlaamse  belangen zal behartigen, zelfs met het inroepen van belangenconflicten. Ook zij heeft trouwens diensten gevestigd in Brussel-19, die desgevallend beroep op de brandweer zullen moeten doen. Wat eveneens het geval kan zijn voor het Vlaamse parlement.

Gemeenschapsmateries naar de Gemeenschappen, ook in Brussel .

Het kan niet langer worden aanvaard dat ook voor Gemeenschapsmateries de Nederlandstalige Brusselaar afhankelijk is van de ONWIL VAN DE FRANSTALIGEN, al is het dan via de omweg van de gemeenten. Zo is bijv. in Stad Brussel, juridisch de enige hoofdstad van België,een Nederlands onkundige schepen bevoegd voor het Nederlandstalig onderwijs.

ALLE persoonsgebonden materies moeten daarom worden overgeheveld naar de
Gemeenschappen/Gemeenschapscommissies, niet enkel onderwijs en cultuur, maar ook de sector WELZIJN, samen met de OCMW’s. Meteen lost deze overheveling ook voor een groot deel het zogeheten financieringstekort van het Brussels Gewest op: nu besteedt dit gewest jaarlijks 250 miljoen aan gemeenschapsmateries, waarvoor het NIET BEVOEGD is. Een recent voorbeeld is het financieren van de bouw van meer dan 100 Franstalige kinderdagverblijven via subsidies aan de gemeenten, tegenover de bouwfinanciering  van slechts 1 Nederlandstalig kinderdagverblijf.

Zijn de Vlaamse Regering en het Vlaams parlement in slaap gevallen ?

Moeilijke bevalling van federale regering .

De vorming van een federale regering loopt duidelijk niet van een  leien dakje. De uitwerking van een regeerprogramma over de sociaal-economische beleidslijnen stuit op tegengestelde beleidskeuzes van Vlaanderen en Wallonië. Dit werd nogmaals bevestigd door de kiezers op 13 juni ll.

Het VVO zou meer dan verbaasd zijn zo over deze uiteenlopende beleidslijnen opnieuw zou onderhandeld worden.
Of is men misschien weer bereid om de wil van de Vlaamse kiezer te verkrachten met een “compromis belge”?

Een democratische oplossing zou er in bestaan terug te keren naar een ECHTE unitaire staat, waar de Vlaamse meerderheid haar wil kan doordrukken. Het VVO heeft dit recent in een open brief aan de “passionaria” van de “eenheid van België”, CdH-voorzitster Milquet, nog voorgesteld, maar ze is daar niet op ingegaan.

Ook de andere Franstalige partijen zijn duidelijk geen voorstander van de afschaffing van de communautaire pariteit in de federale regering, die van België een CONfederale staat heeft gemaakt.

België = 500.000 werklozen meer - 250.000 meer banen in Vlaams Gewest.

Deze pariteit en de bijzondere parlementaire meerderheden hebben van België een staat gemaakt, waarin de Franstalige minderheid elk aan de Vlaamse noden aangepast beleid, kan blokkeren. Deze blokkeringen leid(d)en steeds tot compromissen die noch de Vlaamse, noch de Waalse noden lenig(d)en.

Eind 2007 beloofden de 3 gewestelijke werkgeversverenigingen ons 500.000 MEER BANEN te willen scheppen, waarvan 250.000 in het Vlaams Gewest.

Hoeveel banen beloven ons de vakbonden, Cortebeeck en De Leeuw? Daarvoor is een eigen Vlaams beleid vereist met de overheveling van ALLE sociaal-economische hefbomen naar Vlaanderen.

Ter financiering ervan moeten niet enkel parafiscale heffingen op arbeid voor de verzekering tegen arbeidsongevallen, beroepsziekten en werkloosheid worden overgeheveld, maar ook de overeenkomstige heffingen op kapitaal zoals de vennootschapsbelasting.

De vakbonden verzetten zich tegen …

… de splitsing van de sociale zekerheid. Zij roepen in dat de financiering ervan in gevaar zou komen, want die zou een zo groot mogelijk draagvlak vereisen. Waarom ijveren zij dan niet voor een uitbreiding van dit draagvlak door een aanhechting van België bij Nederland of bij Duitsland? Bovendien wordt hun argument volledig ontkracht door de feiten. In kleinere staten zoals Zweden en Denemarken is de sociale zekerheid van werknemers zeker niet meer in gevaar dan in België. Maar hier is deze wel in gevaar, maar dan wel door de communautaire blokkeringen.

Onmogelijk ?

Sommigen stellen dat deze doelstellingen utopisch zijn. Maar wij wijzen op het Duitse voorbeeld, waar de werkloosheid door Kanselier Merckel binnen de 3 JAAR met + 2.000.000 éénheden werd verminderd . Op Belgisch niveau zou dat een vermindering met 250.000 éénheden betekenen, op Vlaams niveau met 150.000 .

Een kwart-miljoen meer banen in het Vlaams Gewest is dus best haalbaar binnen de 5 jaar of minstens binnen de 10 jaar.

Nu artikel 35 van de Grondwet uitvoeren …

… door te stellen dat de federale staat ter zake geen enkele bevoegdheid meer heeft, is een dringende noodzaak.

Dat is het mandaat dat de Vlaamse kiezer de Vlaamse parlementsleden in Kamer en Senaat heeft meegegeven. Palabers over een federaal beleid ter zake zijn dan ook volledig voorbijgestreefd.

Maar kunnen ook de Walen daar mee leven? Defederalisering wordt, behalve in België, steeds geëist door een minderheid. Het is dus eigenlijk een Vlaamse TOEGEVING. Wij achten het daarom gepast mevrouw de voorzitster met enige repliek te bedenken.

“Open brief aan Mevrouw “NON” .

België staat bekend en is berucht als een surrealistisch landje Een soort “Absurdistan”. Maar u, Mevrouw, met uw campagne voor “de eenheid van België” onder het motto: “L’union fait la force”, heeft ons desondanks nog met enige verbazing geslagen. U was ook de enige partijvoorzitter, die mee opstapte  in de trouwens mislukte betoging voor de eenheid van België, waarop zelfs de voorzitter van het FDF afwezig bleef.

Het waren toch de Franstalige christen-democraten, waarvan u nu de geëerde voorzitter is, die in 1968 een bres hebben geslagen in die eenheid, door zich af te scheiden van de unitaire christelijke partij wegens de taalkundige splitsing van de katholieke universiteit van Leuven. Het is waar dat deze scheiding reeds in 1932 werd voorbereid, doordat de Walen voor de ééntalige Franstalige identiteit van Wallonië kozen.

Gevolg daarvan was de grondwetsherziening van 1970, die van de nationale Belgische regering en van het parlement een confederale bedoening maakte door de invoering van bijzondere meerderheden en de pariteit in de regering per taalgemeenschap. Dat betekende het einde van de unitaire staat. Uw voorbeeld van taalkundige splitsing van de partij werd weldra gevolgd door de Franstalige socialisten, die de hunne opbliezen, toen toenmalig co-voorzitter Karel Van Miert eiste dat ook met de beleidskeuzes van de Vlaamse socialisten diende rekening gehouden te worden.

Uw campagne voor de eenheid van België kan dan ook maar een terugkeer naar de unitaire staat van vóór 1970 betekenen, en een hereniging met de Nederlandstalige christen-democraten. Welnu, wij Vlamingen zouden daar mee kunnen leven, omdat dit het herstel van het democratisch beginsel van “ de beslissing ligt bij de meerderheid” betekent. Maar één volk vereist dan ook “één administratieve taal”. Dat wordt dan het Nederlands.

Kunnen de Walen daar mee leven ? Allicht niet !

Kortom, u ziet nog steeds niet in dat de defederalisering eigenlijk een enorme TOEGEVING is van de Vlaamse meerderheid. In alle staten is het trouwens de minderheid die defederalisering eist. Maar als men, zoals de Vlaamse Beweging uitgaat van het “Wilsoniaanse” beginsel van het zelfbeschikkingsrecht van de volkeren, dan kan Vlaanderen dit recht niet weigeren aan het Waalse volk.

Een terugkeer naar een unitair België zou ook betekenen dat de Vlaamse meerderheid dan een rechtser of minder links beleid zou opleggen inzake de sociaal-economische beleidskeuzes. De laatste federale verkiezingen hebben nogmaals aangetoond dat er in deze materies een scheidingslijn loopt tussen Noord en Zuid, een kloof die trouwens doorheen de ganse eurozone loopt, zoals “The Economist” dit onlangs nog in de verf zette.

Verder blijven aanmodderen met eeuwige blokkeringen en manke “Belgische compromissen” is geen optie, zeker niet in deze tijd van economische crisis, want daar heeft Wallonië evenmin als Vlaanderen belang bij. Daarvoor zijn de spanningen tussen Vlamingen en Walen te groot geworden. Op 13 juni heeft de Vlaamse kiezer aangetoond dit beu te zijn.

Om het in uw taal te zeggen: “On en a marre”.

De Vlaamse kiezer maakte komaf met de “dictatuur van de Franstalige minderheid” .

Op 13 juni trok een “tsnunami” door Vlaanderen. “Dankzij” de haatcampagne van de Franstalige partijen en -media die Maingain achternaliepen, zo ze al niet zoals Madame “NON” hem trachtten te overtreffen in anti-Vlaams radicalisme, én het groteske immobilisme van 3 jaar Leterme II, koos de kiezer voor “change”. CD&V leed een historische nederlaag en werd naar de 2-de divisie verwezen, in gezelschap van de 2 andere traditionele partijen  en van het VB. Ook de andere regeringspartij, de Open VLD, deelde fel in de klappen, niettegenstaande zij, - te laat weliswaar, -                                  een einde had gesteld aan het non-beleid van Leterme II. Zij betaalde alzo de tol voor haar deelname aan deze regering, maar ook aan 8 jaar Verhofstadt-misbeleid.    

Ook het vakbondsbestel - Cortebeek, De Leeuw, - kreeg een flinke klap.   

Gevolg: voor de eerste maal wordt een Vlaams-nationale partij de grootste in Vlaanderen én in België met 30 % van de stemmen. Langs Franstalige kant werd alleen de PS overwinnaar. De kiezer heeft gesproken. Nu moeten de Koning van Vlaanderen en de Koning van Wallonië een eerste stap zetten in het wegwerken van de Noord-Zuid-kloof.

Het programma van een staatshervorming .

Een coalitie kan alleen maar gebaseerd worden op een duidelijk akkoord over de beleidslijnen, in het bijzonder i.v.m. een staatshervorming. Welke institutionele hervormingen zijn minimaal nodig om ons sociaal- en economisch weefsel te versterken en de financiële problemen aan te pakken. Wij zien 3 belangrijke Vlaamse eisen:

1° de beslissing BHV te splitsen op basis van het Vlaams wetsvoorstel moet meegenomen worden in de regeringsonderhandelingen. De Franstalige coalitiepartner moet beloven niet dwars te gaan liggen. Roepen ze toch een belangenconflict in, dan komt het dossier op de tafel van de regering Di Rupo en dan kan de PS 40 jaar wachten vooraleer opnieuw een PS-er Eerste Minister wordt.  Het is nuttig daar bij op te merken dat de inwoners van de 6 randgemeenten met faciliteiten daarvan niet wakker liggen. De Franstalige partijen, ook het FDF, verloren er 10 % stemmen !

2° een einde moet worden gemaakt aan de sabotage van de taalwet en het wanbestuur in het algemeen van de 19 Brusselse baronnen. Het Brussels Gewest  moet de bevoegdheden van de Brusselse gemeenten zoveel mogelijk overnemen. De persoonsgebonden materies moeten daarbij onttrokken worden aan de gewestelijke voogdij en rechtstreeks worden uitgeoefend door de Gemeenschappen of de Gemeenschapscommissies. Dat uiteindelijk het Gewest zoals thans het geval is hierover beslist is volstrekt ongrondwettelijk.

3° ALLE ( onderwijs, OCMW, … ) persoonsgebonden materies van de Nederlandstalige Brusselaars moeten beheerd worden door de VGC. Deze laatste moet functioneren onder de bevoegdheid van het Vlaams Parlement. Deze sanering van de Brusselse miskleun zal trouwens tot gevolg hebben dat de rijke Brusselaars, solidair met de armere, de kosten zullen moeten dragen.           

Uiteraard zijn er nog vele andere beleidsverschillen tussen Noord en Zuid, zoals inzake immigratie en integratie, veiligheid en justitie. Misschien zal het wenselijk blijken ook in deze materies elk volk zijn weg te laten gaan. In ieder geval is dit wel een laatste kans om België, zij het allicht maar voor korte tijd in stand te houden.

R 128.10.52

SP.a - voorzitster Gennez sprak naar ons hart …

… want ze wil de mensen, die werken, beschermen. We besluiten daaruit dat zij óók een einde wil stellen aan de uitbuiting van de “hardwerkende Vlaming” door hen, - althans meerdere  francofonen, - die niet willen of niet mogen werken. Daarmee zegt zij hetzelfde als haar partijgenote Monica Deconinck, de voorzitster van het Antwerpse OCMW, die in “La Libre Belgique” liet optekenen: “ Il faut que tous les gens, qui ont des mains et des yeux, travaillent”. Kloeke “mannentaal” !

De Vlaamse economie is in gevaar …

… dus ook de welvaart van elke Vlaming. De werkloosheid is in Vlaanderen immers meer toegenomen dan in Wallonië of in Brussel. Het blijkt ook uit de recente cijfers inzake de buitenlandse investeringen, die in Vlaanderen dalen terwijl deze in Wallonië stijgen. Het blijkt ook uit de uitvoer/invoerbalans, die in Vlaanderen met 9 miljard in het rood staat terwijl deze in Wallonië positief is met 9 miljard.

De huidige Belgische staatsstructuur met zijn transfers en chaotische bevoegdheidsoverlappingen tussen het federale niveau en het niveau van de deelstaten is duidelijk niet gunstig voor Vlaanderen.

Federale blokkering, maar ook onkunde .

De regering Leterme, al evenmin als de vorige, is er niet in geslaagd een dynamisch tewerkstellingsbeleid te ontwikkelen wegens de verschillende noden in Vlaanderen en Wallonië, maar ook wegens de onbekwaamheid van de federale Minister voor Tewerkstelling, Mevr. Milquet.

Dit kwam duidelijk tot uiting bij de afhandeling van de zaak “Carrefour”. Onder haar patronage kwam een akkoord tussen Carrefour en de vakbonden tot stand, dat onder meer brugpensioen op 52 jaar voorziet en dat de belastingbetaler 100 miljoen gaat kosten.

Wegens de zware kritiek van Vlaamse zijde, maar niet van Waalse zijde, verdedigde zij dit akkoord door te zeggen dat een volledige terugtrekking van Carrefour uit België een verlies van 10.000 banen zou betekenen en dat dit nog meer zou kosten dan het bereikte akkoord. Maar bij zulke volledige sluiting in België van de Carrefour-winkels zouden de klanten van dit bedrijf uiteraard met hun geld naar andere winkelketens gaan, en daar zou dus bijkomende tewerkstelling tot stand komen. Met zulke francofone politiekers is het niet verwonderlijk dat alles op federaal niveau vierkant draait.

Indien Gennez logisch is met haar recente uitspraak, dan onderschrijft ze daarmee onze eis van toekenning van alle sociaal-economische hefbomen aan de Gewesten, zoals de CD&V dat destijds ook deed. Dit brengt dan mede dat de parafiscale heffingen op de lonen voor arbeidsongevallen, beroepsziekten en pensioenen het Gewest van tewerkstelling toevallen, maar ook de overeenkomstige kosten. Ter spijziging van een effectief economisch beleid komt dan ook de vennootschapsbelasting toe aan de Gewesten, zoals ook de heffing op de motorbrandstof.

Het Brussels Gewest heeft ook belang …

… bij zulke bevoegdheidsoverheveling. Wat het nu vraagt, de inning van de inkomstenbelasting op de plaats van tewerkstelling, is nonsens. Deze bestaat niet tussen staten.

Specifiek geëigend beleid is dus nodig voor de Vlaamse economie …

… daar zij eigen kenmerken heeft en eigen ziektes. Daartoe moet het een eigen sociaal-economisch beleid kunnen voeren, zoals trouwens reeds gevraagd door de bevoegde internationale instellingen. Van zodra de Kamer na de verkiezingen is samengesteld, moet deze bevoegdheidsoverdracht op de agenda komen ter uitvoering van artikel 35 van de Grondwet, dat reeds 17 jaar op uitvoering wacht.

Wij verwachten dat alle Vlaamse partijen zich hiertoe verbinden : PRIORITAIR PROGRAMMAPUNT !

R.128.10.98

Madame “NON” terug van nooit weggeweest .

Madame Milquet eist een “corridor” tussen “Bruxelles” en “La Wallonie”. “On n’est demandeur de rien”… ! Niet zo nieuw, zal men zeggen. Maar wel nieuw is het argument waarmee zij deze eis  rechtvaardigt, althans in haar ogen. Haar rechtvaardiging luidt dat de Franse Gemeenschap recht heeft op aaneensluitend grondgebied. Voor haar hoort Brussel dus tot de Franse Gemeenschap. En in tegendeel tot wat langs Vlaamse zijde wordt voorgesteld, dat de Franstalige Brusselaars hun taalrechten zouden behouden, spreekt “Madame” niet van de rechten van de Nederlandstalige Brusselaars. Brussel ééntalig Frans !

Zij beroept zich daarmee op dat “racistische” territorialiteitsbeginsel… .  En het Franse territorium bestaat voor haar uit de Gewesten Wallonië en Bruxelles. Zij weigert uitdrukkelijk een medezeggenschap van de Vlaamse Gemeenschap in Brussel-hoofdstad.

“NON” aan de staatshervorming .

Ze wil wel “onderhandelen”, - zoals de laatste 3 jaar ? - over een staatshervorming, maar dan maar mini-mini. Vooral mag er niet worden geraakt aan de sociale zekerheid. Voor haar is dat de sociale hangmat voor de niet-werkende Waal en “francofone” immigrant in Brussel, en daar zijn geen Vlaamse werklozen ! De hardwerkende Vlaming zal zich dus wel blijven in het zweet werken om elk jaar steeds 6 miljard te blijven transfereren.

“MONSIEUR NON” komt er aan !

CD&V-voorzitster Marianne Thyssen uitte de wens dat “Madame NON” zou worden vervangen door een “Monsieur OUI”. Daar kan ze naar fluiten. Lutgen, die Milquet na de verkiezingen zal opvolgen als partijvoorzitter, verklaarde reeds expliciet dat er van responsabilisering van de deelstaten geen sprake kan zijn. Nochtans dit is absoluut nodig. Anders gaan we regelrecht naar een Grieks scenario.

Federale financiële controle op de deelstaten .

Het VVO zou er wel kunnen mee leven, maar dan slechts op voorwaarde dat ook Vlaanderen controle mag uitoefenen op de financiën van het federale niveau en op deze van de andere deelstaten. Zo kan het niet langer dat de Franse Gemeenschap relatief evenveel ontvangt als de Vlaamse, maar dat het Franstalig onderwijs zulke slechte resultaten aflevert. In tegenstelling tot wat er in Vlaanderen gebeurde, heeft het federale niveau NIET bezuinigd. Nu klaagt het over te weinig geldmiddelen, maar… , zoals CD&V-voorzitster Thyssen opmerkte, het treedt toch nog steeds op voor materies, waarvoor de deelstaten bevoegd zijn. Onwettige uitgaven zijn daarvan een gevolg ! Waarom vecht Vlaanderen deze niet aan ?

Er moet een fiscale responsabilisering komen van de deelstaten en van de federatie, zoals Kanselier Merkel dat vraagt van de eurozonestaten.

Naar een existentiële crisis .

Het is duidelijk. Met een CDH mede aan het bewind valt er geen België te bezeilen. We gaan na de verkiezingen ongetwijfeld naar een nieuwe totale blokkering van het federale niveau ! Dat kan alleen maar het einde van België naderbij brengen. De deelstaten zullen uiteindelijk genoodzaakt zijn om in de plaats van de federatie te treden.

R.128.10.96

Geen geloof meer in de politiek .

Een oproep om niet te gaan stemmen heeft wijde weerklank gevonden omdat het beantwoordt aan een veralgemeende afkeer van het gevoerde, of niet gevoerde, federale beleid van de laatste 12 jaar met als resultaten: een diepe put in de overheidsfinanciën, een economische crisis en een hogere werkloosheid met een veralgemeende vrees voor het verlies van een eigen baan, een stijgende criminaliteit, een hoge kost tengevolge van het open-deur-beleid inzake immigratie, een blokkering van het hervormingsplan voor justitie, enz…

Gevolg :

Een “on en a marre”-kreet langs Franstalige kant, maar langs Vlaamse kant komt daar nog een diep ongenoegen bij over de constante blokkering van het federale beleid door de Franstalige minderheid, “dankzij” het verkapte confederalisme van de pariteit in de federale ministerraad. We hebben dan nog niet eens over de miljardentransfers gesproken… .

Francofonen hebben niet echt een keuze …

… want met hun 4 traditionele Franstalige partijen is er niet echt een alternatief. De Vlaamse kiezer heeft die mogelijkheid wel. Hij heeft een ruime keuze tussen meerdere partijen, die zich nog niet hebben “verbrand” met hun eeuwige jacht op regeringsdeelname en meteen een einde te stellen aan de politiek van “geven en toegeven” aan de Franstaligen.

Oproep om te stemmen voor die partijen …

… die zich voor 13 juni expliciet engageren om 2 punten prioritair op de agenda van de Kamer in te schrijven:

1 ° SPLITSING van BHV, ter beveiliging van ons grondgebied en ter verhindering van hun “Anschluss” bij Brussel;

2 °  Overheveling van ALLE sociaal-economische hefbomen naar Vlaanderen om onze welvaart en ons welzijn veilig te stellen, in uitvoering van artikel 35 van de Grondwet.

De Vlaamse partijen op hun eentje kunnen het eerste punt tot wet maken en hebben daarvoor geen  stem van de Franstalige partijen nodig. Deze laatsten dreigen ermee in die voorwaarden een einde te stellen aan België. Wel, ze doen maar. Geen Vlaming zal daar nog om rouwen. Iedereen is de francofone arrogantie beu.

VLAAMSE KIEZER, LAAT U NIET LANGER DE WET VOORSCHRIJVEN DOOR EEN FRANCOFONE MINDERHEID !

Daarvoor is wel een radicale omslag nodig.

R.128.10.94