Verbond van het Vlaams Overheidspersoneel

Daarom eist het VVO dat ALLE persoonsgebonden materies overgeheveld worden naar de Gemeenschappen/Gemeenschapscommissies, dus niet enkel onderwijs en cultuur, maar ook de sector WELZIJN, samen met de OCMW’s. Meteen lost deze overheveling ook voor een groot deel het zogeheten financieringstekort van het Brussels Gewest op.

21 jaar Brussels Gewest = 21 jaar taalwetsovertreding .

Naar aanleiding van de viering van het 21-jarig bestaan van het Brussels Gewest op 9 mei ll., verklaarde zijn Minister-president Picqué, die graag het masker van de ‘vriendelijke’ Franstalige opzet, dat Franstaligen en Nederlandstaligen in de 19 gemeenten van Brussel harmonisch samenleven. Niets is minder waar : de 47 jaar oude taalwet wordt in Brussel-19 niet toegepast door de Franstalige meerderheid. Nog steeds werven de gemeenten ééntaligen aan, praktisch uitsluitend Franstaligen. Een flagrante overtreding van de taalwetgeving.

Die aanwervingen worden door de voogdijminister van de gemeenten, en dat is Picqué zelf, niet verbroken. Zodoende kunnen de Nederlandstalige Brusselaars en, desgevallend de Nederlandstalige pendelaars en bezoekers, niet in hun eigen taal terecht bij die diensten. Uiteindelijk leven zij onder een soort ‘dhimmistatuut’, opgelegd door een  Franstalige meerderheid.

De Nederlandstalige Brusselaar bekomt  alzo NIET de dienstverlening in EIGEN taal waarop hij recht heeft. In de meest ergerlijke vorm komt deze wederrechtelijke behandeling tot uiting waar zijn gezondheid en zijn leven op het spel staan, onder andere, bij de medische hulpverlening.

Op klacht van het VVO heeft de Vaste Commissie voor Taaltoezicht bepaald dat ook de personeelsleden,  betrokken  bij de urgente medische dienstverlening, tweetalig moeten zijn. Dat geldt dus ook voor de desbetreffende personeelsleden van de 3 ééntalige in Brussel gevestigde universitaire ziekenhuizen. Maar van de toepassing van deze al 10 jaar oude richtlijn is niet veel in huis gekomen !

Brandweer ook in de brand ?

Bij de oprichting van het Brussels Gewest in 1988 werd voor het personeel van het Gewest een afwijking voorzien van de door de taalwet opgelegde tweetaligheid. Het ingeroepen excuus was dat veel van die ambtenaren zouden overkomen van centrale diensten, waar ze slechts  ééntalig moesten zijn. Dat excuus gold zeker niet voor de brandweerlieden, die tot de op dat ogenblik nog niet opgeheven agglomeratieraad behoorden en  tweetalig moesten zijn. Voortaan dienden voor het brandweerkorps taalkaders uitgevaardigd. Dat gebeurde, maar elk nieuw taalkaderbesluit werd door de Raad van State verbroken.

Nu wil de bevoegde staatssecretaris van het Brussels gewest, Doulkeridis (ECOLO), dat de taalwet zelf het percentage betrekkingen per taalrol toekent. Een dergelijke bepaling lost het acute probleem van de taalkennis van het personeel niet op bij een oproep om een brand te blussen . Hoe kan een ééntalige brandweerman verstaan wat een anderstalige bewoner hem tracht diets te maken. Eentalige brandweerlieden en dienstverlening in beide landstalen zou alleen kunnen mits een inzet van 2 ééntalige ploegen. De enige volwaardige oplossing is dat die afwijking van de oorspronkelijke taalwet wordt opgeheven en dat de TWEETALIGHEID VAN HET PERSONEEL terug wordt ingevoerd.

Het VVO verwondert er zich trouwens over dat de Vlaamse regering ter zake passief blijft, terwijl haar regeerakkoord toch bepaalt dat zij ACTIEF de Vlaamse  belangen zal behartigen, zelfs met het inroepen van belangenconflicten. Ook zij heeft trouwens diensten gevestigd in Brussel-19, die desgevallend beroep op de brandweer zullen moeten doen. Wat eveneens het geval kan zijn voor het Vlaamse parlement.

Gemeenschapsmateries naar de Gemeenschappen, ook in Brussel .

Het kan niet langer worden aanvaard dat ook voor Gemeenschapsmateries de Nederlandstalige Brusselaar afhankelijk is van de ONWIL VAN DE FRANSTALIGEN, al is het dan via de omweg van de gemeenten. Zo is bijv. in Stad Brussel, juridisch de enige hoofdstad van België,een Nederlands onkundige schepen bevoegd voor het Nederlandstalig onderwijs.

ALLE persoonsgebonden materies moeten daarom worden overgeheveld naar de
Gemeenschappen/Gemeenschapscommissies, niet enkel onderwijs en cultuur, maar ook de sector WELZIJN, samen met de OCMW’s. Meteen lost deze overheveling ook voor een groot deel het zogeheten financieringstekort van het Brussels Gewest op: nu besteedt dit gewest jaarlijks 250 miljoen aan gemeenschapsmateries, waarvoor het NIET BEVOEGD is. Een recent voorbeeld is het financieren van de bouw van meer dan 100 Franstalige kinderdagverblijven via subsidies aan de gemeenten, tegenover de bouwfinanciering  van slechts 1 Nederlandstalig kinderdagverblijf.

Zijn de Vlaamse Regering en het Vlaams parlement in slaap gevallen ?

Palabers over een federaal sociaal-economisch beleid zijn volledig voorbijgestreefd. Nu artikel 35 van de Grondwet uitvoeren  door te stellen dat de federale staat ter zake geen enkele bevoegdheid meer heeft, is een dringende noodzaak.

Moeilijke bevalling van federale regering .

De vorming van een federale regering loopt duidelijk niet van een  leien dakje. De uitwerking van een regeerprogramma over de sociaal-economische beleidslijnen stuit op tegengestelde beleidskeuzes van Vlaanderen en Wallonië. Dit werd nogmaals bevestigd door de kiezers op 13 juni ll.

Het VVO zou meer dan verbaasd zijn zo over deze uiteenlopende beleidslijnen opnieuw zou onderhandeld worden.
Of is men misschien weer bereid om de wil van de Vlaamse kiezer te verkrachten met een “compromis belge”?

Een democratische oplossing zou er in bestaan terug te keren naar een ECHTE unitaire staat, waar de Vlaamse meerderheid haar wil kan doordrukken. Het VVO heeft dit recent in een open brief aan de “passionaria” van de “eenheid van België”, CdH-voorzitster Milquet, nog voorgesteld, maar ze is daar niet op ingegaan.

Ook de andere Franstalige partijen zijn duidelijk geen voorstander van de afschaffing van de communautaire pariteit in de federale regering, die van België een CONfederale staat heeft gemaakt.

België = 500.000 werklozen meer - 250.000 meer banen in Vlaams Gewest.

Deze pariteit en de bijzondere parlementaire meerderheden hebben van België een staat gemaakt, waarin de Franstalige minderheid elk aan de Vlaamse noden aangepast beleid, kan blokkeren. Deze blokkeringen leid(d)en steeds tot compromissen die noch de Vlaamse, noch de Waalse noden lenig(d)en.

Eind 2007 beloofden de 3 gewestelijke werkgeversverenigingen ons 500.000 MEER BANEN te willen scheppen, waarvan 250.000 in het Vlaams Gewest.

Hoeveel banen beloven ons de vakbonden, Cortebeeck en De Leeuw? Daarvoor is een eigen Vlaams beleid vereist met de overheveling van ALLE sociaal-economische hefbomen naar Vlaanderen.

Ter financiering ervan moeten niet enkel parafiscale heffingen op arbeid voor de verzekering tegen arbeidsongevallen, beroepsziekten en werkloosheid worden overgeheveld, maar ook de overeenkomstige heffingen op kapitaal zoals de vennootschapsbelasting.

De vakbonden verzetten zich tegen …

… de splitsing van de sociale zekerheid. Zij roepen in dat de financiering ervan in gevaar zou komen, want die zou een zo groot mogelijk draagvlak vereisen. Waarom ijveren zij dan niet voor een uitbreiding van dit draagvlak door een aanhechting van België bij Nederland of bij Duitsland? Bovendien wordt hun argument volledig ontkracht door de feiten. In kleinere staten zoals Zweden en Denemarken is de sociale zekerheid van werknemers zeker niet meer in gevaar dan in België. Maar hier is deze wel in gevaar, maar dan wel door de communautaire blokkeringen.

Onmogelijk ?

Sommigen stellen dat deze doelstellingen utopisch zijn. Maar wij wijzen op het Duitse voorbeeld, waar de werkloosheid door Kanselier Merckel binnen de 3 JAAR met + 2.000.000 éénheden werd verminderd . Op Belgisch niveau zou dat een vermindering met 250.000 éénheden betekenen, op Vlaams niveau met 150.000 .

Een kwart-miljoen meer banen in het Vlaams Gewest is dus best haalbaar binnen de 5 jaar of minstens binnen de 10 jaar.

Nu artikel 35 van de Grondwet uitvoeren …

… door te stellen dat de federale staat ter zake geen enkele bevoegdheid meer heeft, is een dringende noodzaak.

Dat is het mandaat dat de Vlaamse kiezer de Vlaamse parlementsleden in Kamer en Senaat heeft meegegeven. Palabers over een federaal beleid ter zake zijn dan ook volledig voorbijgestreefd.

CdH-voorzitster mevrouw Milquet voerde campagne met de slogan: “L’union fait la force”. Dat betekent dan eigenlijk een terugkeer naar de eenheidsstaat van vóór 1970: “één (Belgisch ) volk, dus ook één taal”. Vlamingen zouden daarmee, vermits ze de meerderheid uitmaken, in zulke staat kunnen leven. Dat was trouwens de doctrine van wijlen Lode Claes en, nog in een verder verleden, deze van de katholieke voorman Frans Van Cauwelaert.

Maar kunnen ook de Walen daar mee leven? Defederalisering wordt, behalve in België, steeds geëist door een minderheid. Het is dus eigenlijk een Vlaamse TOEGEVING. Wij achten het daarom gepast mevrouw de voorzitster met enige repliek te bedenken.

“Open brief aan Mevrouw “NON” .

België staat bekend en is berucht als een surrealistisch landje Een soort “Absurdistan”. Maar u, Mevrouw, met uw campagne voor “de eenheid van België” onder het motto: “L’union fait la force”, heeft ons desondanks nog met enige verbazing geslagen. U was ook de enige partijvoorzitter, die mee opstapte  in de trouwens mislukte betoging voor de eenheid van België, waarop zelfs de voorzitter van het FDF afwezig bleef.

Het waren toch de Franstalige christen-democraten, waarvan u nu de geëerde voorzitter is, die in 1968 een bres hebben geslagen in die eenheid, door zich af te scheiden van de unitaire christelijke partij wegens de taalkundige splitsing van de katholieke universiteit van Leuven. Het is waar dat deze scheiding reeds in 1932 werd voorbereid, doordat de Walen voor de ééntalige Franstalige identiteit van Wallonië kozen.

Gevolg daarvan was de grondwetsherziening van 1970, die van de nationale Belgische regering en van het parlement een confederale bedoening maakte door de invoering van bijzondere meerderheden en de pariteit in de regering per taalgemeenschap. Dat betekende het einde van de unitaire staat. Uw voorbeeld van taalkundige splitsing van de partij werd weldra gevolgd door de Franstalige socialisten, die de hunne opbliezen, toen toenmalig co-voorzitter Karel Van Miert eiste dat ook met de beleidskeuzes van de Vlaamse socialisten diende rekening gehouden te worden.

Uw campagne voor de eenheid van België kan dan ook maar een terugkeer naar de unitaire staat van vóór 1970 betekenen, en een hereniging met de Nederlandstalige christen-democraten. Welnu, wij Vlamingen zouden daar mee kunnen leven, omdat dit het herstel van het democratisch beginsel van “ de beslissing ligt bij de meerderheid” betekent. Maar één volk vereist dan ook “één administratieve taal”. Dat wordt dan het Nederlands.

Kunnen de Walen daar mee leven ? Allicht niet !

Kortom, u ziet nog steeds niet in dat de defederalisering eigenlijk een enorme TOEGEVING is van de Vlaamse meerderheid. In alle staten is het trouwens de minderheid die defederalisering eist. Maar als men, zoals de Vlaamse Beweging uitgaat van het “Wilsoniaanse” beginsel van het zelfbeschikkingsrecht van de volkeren, dan kan Vlaanderen dit recht niet weigeren aan het Waalse volk.

Een terugkeer naar een unitair België zou ook betekenen dat de Vlaamse meerderheid dan een rechtser of minder links beleid zou opleggen inzake de sociaal-economische beleidskeuzes. De laatste federale verkiezingen hebben nogmaals aangetoond dat er in deze materies een scheidingslijn loopt tussen Noord en Zuid, een kloof die trouwens doorheen de ganse eurozone loopt, zoals “The Economist” dit onlangs nog in de verf zette.

Verder blijven aanmodderen met eeuwige blokkeringen en manke “Belgische compromissen” is geen optie, zeker niet in deze tijd van economische crisis, want daar heeft Wallonië evenmin als Vlaanderen belang bij. Daarvoor zijn de spanningen tussen Vlamingen en Walen te groot geworden. Op 13 juni heeft de Vlaamse kiezer aangetoond dit beu te zijn.

Om het in uw taal te zeggen: “On en a marre”.

De Vlaamse kiezer maakte komaf met de “dictatuur van de Franstalige minderheid” .

Op 13 juni trok een “tsnunami” door Vlaanderen. “Dankzij” de haatcampagne van de Franstalige partijen en -media die Maingain achternaliepen, zo ze al niet zoals Madame “NON” hem trachtten te overtreffen in anti-Vlaams radicalisme, én het groteske immobilisme van 3 jaar Leterme II, koos de kiezer voor “change”. CD&V leed een historische nederlaag en werd naar de 2-de divisie verwezen, in gezelschap van de 2 andere traditionele partijen  en van het VB. Ook de andere regeringspartij, de Open VLD, deelde fel in de klappen, niettegenstaande zij, - te laat weliswaar, -                                  een einde had gesteld aan het non-beleid van Leterme II. Zij betaalde alzo de tol voor haar deelname aan deze regering, maar ook aan 8 jaar Verhofstadt-misbeleid.    

Ook het vakbondsbestel - Cortebeek, De Leeuw, - kreeg een flinke klap.   

Gevolg: voor de eerste maal wordt een Vlaams-nationale partij de grootste in Vlaanderen én in België met 30 % van de stemmen. Langs Franstalige kant werd alleen de PS overwinnaar. De kiezer heeft gesproken. Nu moeten de Koning van Vlaanderen en de Koning van Wallonië een eerste stap zetten in het wegwerken van de Noord-Zuid-kloof.

Het programma van een staatshervorming .

Een coalitie kan alleen maar gebaseerd worden op een duidelijk akkoord over de beleidslijnen, in het bijzonder i.v.m. een staatshervorming. Welke institutionele hervormingen zijn minimaal nodig om ons sociaal- en economisch weefsel te versterken en de financiële problemen aan te pakken. Wij zien 3 belangrijke Vlaamse eisen:

1° de beslissing BHV te splitsen op basis van het Vlaams wetsvoorstel moet meegenomen worden in de regeringsonderhandelingen. De Franstalige coalitiepartner moet beloven niet dwars te gaan liggen. Roepen ze toch een belangenconflict in, dan komt het dossier op de tafel van de regering Di Rupo en dan kan de PS 40 jaar wachten vooraleer opnieuw een PS-er Eerste Minister wordt.  Het is nuttig daar bij op te merken dat de inwoners van de 6 randgemeenten met faciliteiten daarvan niet wakker liggen. De Franstalige partijen, ook het FDF, verloren er 10 % stemmen !

2° een einde moet worden gemaakt aan de sabotage van de taalwet en het wanbestuur in het algemeen van de 19 Brusselse baronnen. Het Brussels Gewest  moet de bevoegdheden van de Brusselse gemeenten zoveel mogelijk overnemen. De persoonsgebonden materies moeten daarbij onttrokken worden aan de gewestelijke voogdij en rechtstreeks worden uitgeoefend door de Gemeenschappen of de Gemeenschapscommissies. Dat uiteindelijk het Gewest zoals thans het geval is hierover beslist is volstrekt ongrondwettelijk.

3° ALLE ( onderwijs, OCMW, … ) persoonsgebonden materies van de Nederlandstalige Brusselaars moeten beheerd worden door de VGC. Deze laatste moet functioneren onder de bevoegdheid van het Vlaams Parlement. Deze sanering van de Brusselse miskleun zal trouwens tot gevolg hebben dat de rijke Brusselaars, solidair met de armere, de kosten zullen moeten dragen.           

Uiteraard zijn er nog vele andere beleidsverschillen tussen Noord en Zuid, zoals inzake immigratie en integratie, veiligheid en justitie. Misschien zal het wenselijk blijken ook in deze materies elk volk zijn weg te laten gaan. In ieder geval is dit wel een laatste kans om België, zij het allicht maar voor korte tijd in stand te houden.

R 128.10.52

Specifiek geëigend beleid is nodig voor de Vlaamse economie daar zij eigen kenmerken heeft en eigen ziektes.

SP.a - voorzitster Gennez sprak naar ons hart …

… want ze wil de mensen, die werken, beschermen. We besluiten daaruit dat zij óók een einde wil stellen aan de uitbuiting van de “hardwerkende Vlaming” door hen, - althans meerdere  francofonen, - die niet willen of niet mogen werken. Daarmee zegt zij hetzelfde als haar partijgenote Monica Deconinck, de voorzitster van het Antwerpse OCMW, die in “La Libre Belgique” liet optekenen: “ Il faut que tous les gens, qui ont des mains et des yeux, travaillent”. Kloeke “mannentaal” !

De Vlaamse economie is in gevaar …

… dus ook de welvaart van elke Vlaming. De werkloosheid is in Vlaanderen immers meer toegenomen dan in Wallonië of in Brussel. Het blijkt ook uit de recente cijfers inzake de buitenlandse investeringen, die in Vlaanderen dalen terwijl deze in Wallonië stijgen. Het blijkt ook uit de uitvoer/invoerbalans, die in Vlaanderen met 9 miljard in het rood staat terwijl deze in Wallonië positief is met 9 miljard.

De huidige Belgische staatsstructuur met zijn transfers en chaotische bevoegdheidsoverlappingen tussen het federale niveau en het niveau van de deelstaten is duidelijk niet gunstig voor Vlaanderen.

Federale blokkering, maar ook onkunde .

De regering Leterme, al evenmin als de vorige, is er niet in geslaagd een dynamisch tewerkstellingsbeleid te ontwikkelen wegens de verschillende noden in Vlaanderen en Wallonië, maar ook wegens de onbekwaamheid van de federale Minister voor Tewerkstelling, Mevr. Milquet.

Dit kwam duidelijk tot uiting bij de afhandeling van de zaak “Carrefour”. Onder haar patronage kwam een akkoord tussen Carrefour en de vakbonden tot stand, dat onder meer brugpensioen op 52 jaar voorziet en dat de belastingbetaler 100 miljoen gaat kosten.

Wegens de zware kritiek van Vlaamse zijde, maar niet van Waalse zijde, verdedigde zij dit akkoord door te zeggen dat een volledige terugtrekking van Carrefour uit België een verlies van 10.000 banen zou betekenen en dat dit nog meer zou kosten dan het bereikte akkoord. Maar bij zulke volledige sluiting in België van de Carrefour-winkels zouden de klanten van dit bedrijf uiteraard met hun geld naar andere winkelketens gaan, en daar zou dus bijkomende tewerkstelling tot stand komen. Met zulke francofone politiekers is het niet verwonderlijk dat alles op federaal niveau vierkant draait.

Indien Gennez logisch is met haar recente uitspraak, dan onderschrijft ze daarmee onze eis van toekenning van alle sociaal-economische hefbomen aan de Gewesten, zoals de CD&V dat destijds ook deed. Dit brengt dan mede dat de parafiscale heffingen op de lonen voor arbeidsongevallen, beroepsziekten en pensioenen het Gewest van tewerkstelling toevallen, maar ook de overeenkomstige kosten. Ter spijziging van een effectief economisch beleid komt dan ook de vennootschapsbelasting toe aan de Gewesten, zoals ook de heffing op de motorbrandstof.

Het Brussels Gewest heeft ook belang …

… bij zulke bevoegdheidsoverheveling. Wat het nu vraagt, de inning van de inkomstenbelasting op de plaats van tewerkstelling, is nonsens. Deze bestaat niet tussen staten.

Specifiek geëigend beleid is dus nodig voor de Vlaamse economie …

… daar zij eigen kenmerken heeft en eigen ziektes. Daartoe moet het een eigen sociaal-economisch beleid kunnen voeren, zoals trouwens reeds gevraagd door de bevoegde internationale instellingen. Van zodra de Kamer na de verkiezingen is samengesteld, moet deze bevoegdheidsoverdracht op de agenda komen ter uitvoering van artikel 35 van de Grondwet, dat reeds 17 jaar op uitvoering wacht.

Wij verwachten dat alle Vlaamse partijen zich hiertoe verbinden : PRIORITAIR PROGRAMMAPUNT !

R.128.10.98

Met een CDH mede aan het bewind valt er geen België te bezeilen. We gaan na de verkiezingen ongetwijfeld naar een nieuwe totale blokkering van het federale niveau !

Madame “NON” terug van nooit weggeweest .

Madame Milquet eist een “corridor” tussen “Bruxelles” en “La Wallonie”. “On n’est demandeur de rien”… ! Niet zo nieuw, zal men zeggen. Maar wel nieuw is het argument waarmee zij deze eis  rechtvaardigt, althans in haar ogen. Haar rechtvaardiging luidt dat de Franse Gemeenschap recht heeft op aaneensluitend grondgebied. Voor haar hoort Brussel dus tot de Franse Gemeenschap. En in tegendeel tot wat langs Vlaamse zijde wordt voorgesteld, dat de Franstalige Brusselaars hun taalrechten zouden behouden, spreekt “Madame” niet van de rechten van de Nederlandstalige Brusselaars. Brussel ééntalig Frans !

Zij beroept zich daarmee op dat “racistische” territorialiteitsbeginsel… .  En het Franse territorium bestaat voor haar uit de Gewesten Wallonië en Bruxelles. Zij weigert uitdrukkelijk een medezeggenschap van de Vlaamse Gemeenschap in Brussel-hoofdstad.

“NON” aan de staatshervorming .

Ze wil wel “onderhandelen”, - zoals de laatste 3 jaar ? - over een staatshervorming, maar dan maar mini-mini. Vooral mag er niet worden geraakt aan de sociale zekerheid. Voor haar is dat de sociale hangmat voor de niet-werkende Waal en “francofone” immigrant in Brussel, en daar zijn geen Vlaamse werklozen ! De hardwerkende Vlaming zal zich dus wel blijven in het zweet werken om elk jaar steeds 6 miljard te blijven transfereren.

“MONSIEUR NON” komt er aan !

CD&V-voorzitster Marianne Thyssen uitte de wens dat “Madame NON” zou worden vervangen door een “Monsieur OUI”. Daar kan ze naar fluiten. Lutgen, die Milquet na de verkiezingen zal opvolgen als partijvoorzitter, verklaarde reeds expliciet dat er van responsabilisering van de deelstaten geen sprake kan zijn. Nochtans dit is absoluut nodig. Anders gaan we regelrecht naar een Grieks scenario.

Federale financiële controle op de deelstaten .

Het VVO zou er wel kunnen mee leven, maar dan slechts op voorwaarde dat ook Vlaanderen controle mag uitoefenen op de financiën van het federale niveau en op deze van de andere deelstaten. Zo kan het niet langer dat de Franse Gemeenschap relatief evenveel ontvangt als de Vlaamse, maar dat het Franstalig onderwijs zulke slechte resultaten aflevert. In tegenstelling tot wat er in Vlaanderen gebeurde, heeft het federale niveau NIET bezuinigd. Nu klaagt het over te weinig geldmiddelen, maar… , zoals CD&V-voorzitster Thyssen opmerkte, het treedt toch nog steeds op voor materies, waarvoor de deelstaten bevoegd zijn. Onwettige uitgaven zijn daarvan een gevolg ! Waarom vecht Vlaanderen deze niet aan ?

Er moet een fiscale responsabilisering komen van de deelstaten en van de federatie, zoals Kanselier Merkel dat vraagt van de eurozonestaten.

Naar een existentiële crisis .

Het is duidelijk. Met een CDH mede aan het bewind valt er geen België te bezeilen. We gaan na de verkiezingen ongetwijfeld naar een nieuwe totale blokkering van het federale niveau ! Dat kan alleen maar het einde van België naderbij brengen. De deelstaten zullen uiteindelijk genoodzaakt zijn om in de plaats van de federatie te treden.

R.128.10.96

Onder deze slogan werd Obama verkozen tot president van de VS. Niet zonder reden. Maar in Vlaanderen, en in België, is er nog meer nood aan verandering dan een jaar geleden in de VS. Hier zijn het steeds de 4 traditionele partijen, Vlaamse groenen inbegrepen, die om België “te redden” een Heilige Alliantie sluiten met hun Franstalige zusterpartijen.

Geen geloof meer in de politiek .

Een oproep om niet te gaan stemmen heeft wijde weerklank gevonden omdat het beantwoordt aan een veralgemeende afkeer van het gevoerde, of niet gevoerde, federale beleid van de laatste 12 jaar met als resultaten: een diepe put in de overheidsfinanciën, een economische crisis en een hogere werkloosheid met een veralgemeende vrees voor het verlies van een eigen baan, een stijgende criminaliteit, een hoge kost tengevolge van het open-deur-beleid inzake immigratie, een blokkering van het hervormingsplan voor justitie, enz…

Gevolg :

Een “on en a marre”-kreet langs Franstalige kant, maar langs Vlaamse kant komt daar nog een diep ongenoegen bij over de constante blokkering van het federale beleid door de Franstalige minderheid, “dankzij” het verkapte confederalisme van de pariteit in de federale ministerraad. We hebben dan nog niet eens over de miljardentransfers gesproken… .

Francofonen hebben niet echt een keuze …

… want met hun 4 traditionele Franstalige partijen is er niet echt een alternatief. De Vlaamse kiezer heeft die mogelijkheid wel. Hij heeft een ruime keuze tussen meerdere partijen, die zich nog niet hebben “verbrand” met hun eeuwige jacht op regeringsdeelname en meteen een einde te stellen aan de politiek van “geven en toegeven” aan de Franstaligen.

Oproep om te stemmen voor die partijen …

… die zich voor 13 juni expliciet engageren om 2 punten prioritair op de agenda van de Kamer in te schrijven:

1 ° SPLITSING van BHV, ter beveiliging van ons grondgebied en ter verhindering van hun “Anschluss” bij Brussel;

2 °  Overheveling van ALLE sociaal-economische hefbomen naar Vlaanderen om onze welvaart en ons welzijn veilig te stellen, in uitvoering van artikel 35 van de Grondwet.

De Vlaamse partijen op hun eentje kunnen het eerste punt tot wet maken en hebben daarvoor geen  stem van de Franstalige partijen nodig. Deze laatsten dreigen ermee in die voorwaarden een einde te stellen aan België. Wel, ze doen maar. Geen Vlaming zal daar nog om rouwen. Iedereen is de francofone arrogantie beu.

VLAAMSE KIEZER, LAAT U NIET LANGER DE WET VOORSCHRIJVEN DOOR EEN FRANCOFONE MINDERHEID !

Daarvoor is wel een radicale omslag nodig.

R.128.10.94

Vlaanderen heeft net als Duitsland een economie die leeft van de uitvoer. Wallonië daarentegen heeft een meer uitgesproken zuidelijke economie. De belangen van Vlaanderen en Wallonië zijn dus fundamenteel tegengesteld. Het Vlaams parlement en de Vlaamse regering moeten, om onze levensstandaard te redden, de bevoegdheid over sociaal-economische hefbomen, in uitvoering van artikel 35 van de Grondwet, tot zich trekken.

Euro op de helling .

De begrotingsperikelen van Griekenland hebben een golf van speculatie tegen de euro op gang gebracht. Onder meer door het lange talmen van de 16 eurolanden om radicale, verregaande maatregelen te nemen, werd het voortbestaan van de euro in gevaar gebracht. De eindafrekening liep daardoor hoger op en er heerst twijfel over het antwoord op de vraag of de Griekse belastingbetaler de door de andere eurolanden gewaarborgde leningen wel zal terugbetalen.

EU of Euroland .

Een belangrijk pijnpunt kwam er naar aanleiding van deze europerikelen aan het licht : “ De EU heeft een politieke structuur, maar bij de invoering van de euro werd er voor de eurozone niets voorzien”. De EU heeft een parlement en een Europese Commissie, maar er bestaat niets van dit alles voor Euroland. In principe zouden de EU - landen, die de euro niet hebben ingevoerd, nu mee  kunnen beslissen over de eurozaken en deze alleszins blokkeren. Men denke bv. maar aan de belangen van het Verenigd Koninkrijk, die inzake de regulering van de financiële markten tegen de belangen van de eurolanden kunnen indruisen.

Twee eurolanden .

De moeizame besluitvorming inzake de eurocrisis heeft ook een Noord-Zuid-splitsing aangetoond. Duitsland en de noordelijke landen van Europa enerzijds en Frankrijk gevolgd door de meer zuidelijke landen anderzijds, hebben een tegengestelde visie over het economisch en financieel beleid dat moet worden gevoerd. De belangrijkste oorzaak van het verschil in beleidskeuze ligt in het feit dat Duitsland een exporteconomie heeft, wat minder het geval is voor de zuidelijke landen. Deze laatste zijn minder ingeschakeld in de globale economie en hanteren gemakkelijker het wapen van het overheidsingrijpen. Die voorkeur strookt niet met de visie van de “Noordelijken”.

En Vlaanderen heeft net als Duitsland een economie die leeft van de uitvoer. Het heeft er dan ook alle belang bij om de Duitse standpunten bij te treden. Wallonië daarentegen heeft een meer uitgesproken zuidelijke economie. De belangen van Vlaanderen en Wallonië zijn dus fundamenteel tegengesteld. Dat is de voornaamste reden waarom een groei van de Vlaamse economie meer afhankelijk is van de overheveling van de sociaal-economische hefbomen naar de Vlaamse (deel)staat.

De belasting op arbeid moet omlaag .

Deze belasting is van alle landen waar ze geheven wordt, het hoogst in België. Dat bedreigt onze economische groei. Het is dan ook niet verwonderlijk dat België op wereldschaal steeds maar weer meer marktaandeel verliest. De lichte daling van de euro ten opzichte van de dollar en de daaraan gekoppelde munten zoals de Chinese yuan, kan een beetje verademing brengen, maar dat is verre van voldoende om de uitvoermogelijkheden van de Vlaamse industrie veilig te stellen. Des te meer dat onze arbeidskost zeer hoog is, zeker ten aanzien van de Duitse. Volgens het Planbureau is de onze de laatste 10 jaar tegenover de Duitse met 14,6 % gestegen.

De ervaring van de laatste 30 jaar bewijst echter dat deze verlaging er nooit komt, zo lang het federale niveau daarvoor bevoegd is. Vooral de PS, sterk onder druk van het FGTB, is tegen. De Vlaamse afdelingen van de unitaire vakbonden volgen slaafs de bevelen van de Waalse “camarades”…

Het Vlaams parlement en de Vlaamse regering …

…  moeten, om onze levensstandaard te redden, deze bevoegdheden, in uitvoering van artikel 35 van de Grondwet, tot zich trekken.

Waarom dan daarover geen akkoord sluiten met de beide andere Gewesten? Om de gewestvorming voor Wallonië te bekomen, organiseerde het FGTB 50 jaar geleden zelfs revolutionaire stakingen ….

R128.10.92

De Franstalige partijen aarzelden niet om in deze tijden van economische crisis naar het ultieme wapen van de alarmbel te grijpen, alleen maar om COMMUNAUTAIRE redenen. Dat leidde tot deze regeringscrisis, die wel eens kan leiden tot de REGIMECRISIS.

BHV is niet gesplitst …

… niet alleen omdat de Franstalige partijen tegen waren, maar ook omdat de beide Vlaamse regeringspartijen voor het francofone veto door de knieën gingen. Om de stemming over de splitsing te voorkomen gooiden de Franstaligen de KERNBOM ( - dixit Vice-eerste Minister Reynders - ) van de alarmbel.

“Quod licet Jovi, non licet bovi” .

Inderdaad, alle Franstalige partijen, ook Ecolo, trokken aan die alarmbel en gebruikten zelfs een stemming, Franstaligen tegen Vlamingen, de ene taalgemeenschap tegen de andere, om de stemming over BHV te voorkomen. Een ingreep die zij net de Vlamingen verweten.

Tussen haakjes, kon het Vlaams Parlement geen belangenconflict inroepen tegen dat luiden van de alarmbel of zijn dergelijke blokkades alleen een voorrecht van de francofone parlementen?

Terwijl de francofone partijen moord en brand schreeuwden over de dictatuur van de meerderheid, zag Erik Donckier “Een dictatuur van de minderheid”.  Tegen de Grondwet in, die zij nochtans mede hebben goedgekeurd, werd niet langer een wettelijke beslissing aanvaard en daardoor is  …

BELGIE NIET LANGER EEN DEMOCCRATIE

Sedert 1970 werd door invoering van de pariteit in de Belgische regering de democratische meerderheid uitgeschakeld. Dit komt er op neer dat het beslissingsrecht werd ontnomen aan 1/3 van de Vlamingen, 2 MILJOEN inwoners. Het wordt dus hoog tijd voor de Vlaamse instanties om daartegen klacht in te dienen bij de bevoegde Europese en internationale instellingen.

Dit gebrek aan democratie kwam in het verleden al evenzeer tot uiting in het inroepen van eindeloze belangenconflicten door de Franstalige en Duitstalige parlementen tegen de splitsing van BHV. Dat was ook het geval, maar minder duidelijk, bij het nemen of eigenlijk bij het gebrek van beslissingen op vele beleidsdomeinen, justitie, immigratie, sociaal-economisch beleid, enz… !

Tegenbos (De Standaard) sprak dan ook van 2-LANDEN-verkiezingen. Deze staan meer dan ooit in het teken van de fundamentele en onoverbrugbare tegenstellingen inzake beleidsopties.

3 JAAR NIET - BELEID …

… was daarvan het gevolg. Van der Kelen (Het Laatste Nieuws) schreef dat deze regeringsperiode een “festival was van niet-gehouden beloften en niet-gerealiseerde plannen”. Zo kwam er ook geen GROTE STAATSHERVORMING en deze is ook niet voor morgen. Dat blijkt genoegzaam uit het beperkt  aantal grondwetsartikelen dat voor herziening vatbaar is verklaard. Maar nog meer uit de verklaringen van de woordvoerders van de francofone partijen, in de eerste plaats deze van Madame NON.

Dat blijkt ook uit hun onwil om, zoals door het VVO al dikwijls gevraagd, artikel 35 van de Grondwet uit te voeren, die de wetgever in 1993 de plicht oplegde te bepalen welke plaatsgebonden materies nog tot de federale bevoegdheid zouden blijven behoren. De Franstalige partijen aarzelden niet om in deze tijden van economische crisis naar het ultieme wapen van de alarmbel te grijpen, alleen maar om COMMUNAUTAIRE redenen. Dat leidde tot deze regeringscrisis, die wel eens kan leiden tot de REGIMECRISIS.

Nu, een korte pijn is misschien beter dan het verder laten verrotten van de toestand.

R 128.10.90

Het VVO wijst er op dat een belangrijke stap om uit de BHV crisis te geraken, ZONDER grondwetsherziening,  mogelijk is door, eindelijk na 17 jaar wachten, gewoon, uitvoering te geven aan artikel 35 van de Grondwet waarbij de bevoegdheden van de GEWESTEN uitgebreid worden.

De onderhandelingen …

… over de splitsing van BHV zijn afgesprongen nadat OpenVLD-voorzitter Decroo een nieuwe regeling, om deze verder te zetten met een week, had aanvaard. De Franstalige partijen weigerden dit “ultimatum” te ondergaan niettegenstaande zij staande hielden dat een akkoord voor het grijpen lag. Nochtans werd die bewering door Louis-Michel achteraf tegengesproken. Hij beschuldigde er CDH-voorzitster Milquet van nooit een akkoord te hebben nagestreefd.

De instemming …

… , door de twee Vlaamse regeringspartijen, om  toch te onderhandelen over de splitsing, was echter van meet af aan tot mislukken gedoemd, daar ze voor de Franstalige partijen de deur wagenwijd openzette om de dolste tegeneisen te stellen. Het baart niet de minste verwondering dat FDF-voorzitter Maingain het gat zag en er met volle overtuiging insprong met het gevolg dat ALLE Franstalige partijen zich meteen verplicht zagen om als ratten achter de muzikant van Hameln Maingain mee te marcheren.

De Franstalige partijen …

… voorkwamen bovendien dat een voorstel tot splitsing op de agenda van de Kamer werd geplaatst door de ALARMBEL te luiden, naar het zeggen van de MR-voorzitter Reynders,  een atoombom. De Franse Gemeenschap is du nu een KERNOORLOG TEGEN DE VLAAMSE  begonnen.. Ze werden daarin nog gesteund door Kamervoorzitter Dewael en de leden van CD&V en Open VLD.

Bovendien blokkeerden in de federale regering de Franstalige partijen een voorstel tot UITGEBREIDE herziening van de Grondwet om een verregaande staatshervorming mogelijk te maken. PS-Vice-Eerste-Minister Onkelinx bleek echter wel bereid zulke uitgebreide staatshervorming mee door te voeren.

Het VVO wijst er op …

… dat een belangrijke stap in die richting ZONDER grondwetsherziening inderdaad mogelijk is door uitbreiding van de bevoegdheden van de GEWESTEN, door gewoon, eindelijk na 17 jaar wachten, uitvoering te geven aan het artikel 35 van de Grondwet.

VOER DUS ARTIKEL 35 VAN DE GRONDWET UIT …

…  door NU DONDERDAG in de Kamer een wet te stemmen, waarbij gesteld wordt dat GEEN plaatsgebonden materies nog tot de bevoegdheid van het FEDERALE NIVEAU behoren, ook niet deze inzake inrichting van de districten, hetzij inzake kieszaken, hetzij inzake de administratieve en gerechtelijke indeling. Zo simpel is dat !

Het VVO vraagt  …

… dat alle Vlaamse partijen dit voorstel aanstaande donderdag op de AGENDA van de Kamer plaatsen. Het VVO verwacht van de Vlaams-nationale partijen dat zij hiertoe het voortouw nemen. Zo worden de Franstalige partijen verplicht kleur te bekennen

128.10.88